Notatnik

Dziecko układa klocki i nie może przestać. Trzydzieści lat później ten sam człowiek liczy, na którym miejscu stoi względem kolegów. Jeszcze trzydzieści i zaczyna rozdawać to, co wie, komuś, kto jeszcze o to nie prosił.

Wyglądają na trzy różne osoby. To jeden układ w trzech ustawieniach.

Stąd pomyłka, która przychodzi najczęściej. To, co ciągnęło cię w wieku dwudziestu lat, w wieku pięćdziesięciu przestaje ciągnąć — i wygląda to od środka na wypalenie albo utratę pasji. Nie jest ani jednym, ani drugim. To zmiana ustawienia. Ustawienia nie wybierasz, możesz najwyżej rozpoznać, które akurat pracuje. I to rozpoznanie jest tu jedyną dźwignią: między odruchem a decyzją mieści się moment, w którym da się jeszcze wybrać.

Jest w odcinku jedna pułapka, którą zamykam od razu, bo bez niej całe rozumowanie robi się niebezpieczne: z tego, że coś daje dobrą emocję, nie wynika, że czemuś służy. Cukier, alkohol i reszta nowości nie były w zestawie, na którym ten układ strojono. Trafiają w niego, nie będąc jego częścią.

Obejrzyj na YouTube:

youtu.beDziecko, rywal, mędrzec — trzy ustawienia tego samego systemuLabirynt szczęścia

I dwa zastrzeżenia, bez których to się źle czyta. To nie jest spór z wiarą — mówię o tym, co jest prawdopodobne w świetle dzisiejszej nauki, i o statystycznej większości, nie o dziadku, który pali od sześćdziesięciu lat i ma się świetnie.

Drugie jest ważniejsze i dotyczy języka. Mówię w odcinku „natura chce" i „ewolucja promuje". To skrót. Natura niczego nie chce, nie ma planu ani celu — zostało po prostu to, co się powielało, a reszta zniknęła i nie ma jej kto opowiedzieć. Pełna wersja zabija każde zdanie, więc używam skrótu. Warto o tym pamiętać przy każdym moim „natura chce".

#emocje#ewolucja#uważność