Notatnik

Przez trzy odcinki powtarzałem, że można się zatrzymać, rozpoznać odruch i wybrać. Ani razu nie powiedziałem jak. Ten odcinek jest próbą nadrobienia tego.

Zacznij od porównania, które znasz. Jeden poranek: telefon jest już w dłoni, zanim zdążyłeś zdecydować, że po niego sięgasz — zauważasz to dopiero wtedy, kiedy go trzymasz. Drugi: budzisz się i po prostu wiesz, że nie sięgniesz. I nie sięgasz. Ten sam człowiek, ten sam telefon.

Twoja wiedza w obu porankach była identyczna. Przez noc nic nie doszło, a wynik wychodzi inny. Więc czym one się różnią?

Nie tym, że w jednym byłeś mądrzejszy. Tym, kiedy zapadła decyzja. W tym dobrym poranku ona już była — podjęta wcześniej, na zimno, poprzedniego wieczoru, i nie musiała z niczym walczyć. Decyzja podejmowana dopiero w tej sekundzie, przy telefonie albo w kłótni, przegrywa prawie zawsze. Nie z braku charakteru. Z braku czasu.

Mam prawie pięćdziesiąt lat i przez większość z nich byłem przekonany, że jak coś zrozumiem, przestanie mną rządzić. Napisałem o tym książkę i w tej jednej sekundzie, kiedy ręka już sięga, nie zmieniło to nic. Przyjąć to o sobie było niewygodne.

W odcinku jest jeszcze jedno zdanie, które działa od razu, kiedy już w tej sekundzie stoisz — i eksperyment Libeta, który odbiera ci autorstwo decyzji, ale zostawia jedną rzecz. Mówię wprost, że ten eksperyment jest do dziś podważany. Rysa, którą zostawia, i tak się nie zaciera.

Obejrzyj na YouTube:

youtu.beSekunda, w której przegrywaszLabirynt szczęścia

Jeśli chcesz ten sam mechanizm rozłożony na części i z przypisami, w drzewie stoi pod pytaniem „dlaczego rozumiem mechanizm, a i tak reaguję tak samo".

Wzorzec w drzewie:

adgrex.euDlaczego rozumiem mechanizm, a i tak reaguję tak samo? · Drzewo EwolucyjnePrzeczytałeś, jak to działa, i umiesz nazwać mechanizm własnymi słowami. A rano telefon i tak jest w dłoni, zanim zdążysz zauważyć, że po niego sięgnąłeś. To…

#uwaga#nawyki#świadomość